بررسی زنجیره ریدایرکت

ریدایرکت (انتقال) یعنی سرور به‌جای نمایش محتوای یک آدرس، مرورگر را به آدرس دیگری می‌فرستد. این ابزار کاملاً عادی و حتی ضروری است: وقتی محصولی حذف می‌شود، آدرسش عوض می‌شود، یا سایت از HTTP به HTTPS منتقل می‌گردد، ریدایرکت ۳۰۱ تضمین می‌کند که بازدیدکننده و گوگل هر دو به مقصد درست برسند و اعتبار سئوی آدرس قدیمی از بین نرود.

مشکل جایی شروع می‌شود که ریدایرکت‌ها لایه‌روی هم انبار شوند. فرض کنید سال اول آدرس A به B منتقل شده، سال دوم B به C و امسال C به D. اکنون هر کسی که هنوز به آدرس A لینک داده، قبل از دیدن محتوا سه رفت‌وبرگشت کامل با سرور انجام می‌دهد — یعنی سه برابر تأخیر شبکه، و در هر مرحله بخشی از اعتبار لینک هم هدر می‌رود. راه‌حل استاندارد این است که زنجیره «صاف» شود: آدرس A مستقیماً به D برود.

رایج‌ترین منبع زنجیره‌های اضافه در فروشگاه‌های وردپرسی، تغییرات دامنه و پروتکل است — مثلاً قالبی که هنوز لینک داخلی با http:// تولید می‌کند، یا تنظیم www که در دو لایه مختلف (هاست و افزونه) هم‌زمان اعمال شده است. برای همین توصیه می‌شود بعد از هر تغییر ساختاری (انتقال هاست، تغییر دامنه، نصب SSL جدید) چند آدرس کلیدی — صفحه اصلی، یک صفحه محصول، یک صفحه دسته‌بندی — را همین‌جا بررسی کنید تا مطمئن شوید مسیر کوتاه‌ترین حالت ممکن را طی می‌کند.

دو نشانه خطر را جدا از هم ببینید: زنجیره چندمرحله‌ای یعنی سرعت و اعتبار از دست می‌رود اما کاربر در نهایت به مقصد می‌رسد؛ حلقه ریدایرکت یعنی آدرس‌ها به یکدیگر اشاره می‌کنند و صفحه هیچ‌وقت باز نمی‌شود — خطایی که کاربر به شکل «ERR_TOO_MANY_REDIRECTS» مرورگر می‌بیند و باید فوراً رفع شود. این ابزار هر دو حالت را همان‌طور که مرورگر واقعی می‌بیند نشان می‌دهد.